Η «Ευτυχία της Αργιθέας», μία μουσικοθεατρική παράσταση αφιερωμένη στην Αργιθεάτισσα Μάνα

Η «Φτύχω η Αργιθεάτισσα» αφηγείται τη ζωή μιας γυναίκας που γεννήθηκε σε έναν κόσμο όπου το κορίτσι ήταν βάρος και ο άντρας προσδοκία. Μέσα από μια σκηνική αφήγηση που συνδυάζει λόγο, μουσική και συλλογική δράση, παρακολουθούμε τη διαδρομή της Φτύχως — από το γλέντι της γέννησής της που παγώνει, μέχρι τη στιγμή που, ως μάνα πια, επιλέγει να σπάσει τον κύκλο για την επόμενη γενιά.

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αργιθεάτικων Συλλόγων (ΠΟΑΣ) σε συνεργασία με το Δήμο Αργιθέας, παρουσιάζουν μία μουσικοθεατρική παράσταση αφιερωμένη στην Αργιθεάτισσα Μάνα. Η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα της Αργιθέας μεταλαμπαδεύτηκαν από γενιά σε γενιά κυρίως λόγω αυτών των γυναικών. Γυναίκες-μανάδες που στερήθηκαν τα πάντα στη ζωή τους, δεν απέκτησαν μόρφωση, δεν είχαν τη ζωή που θα ήθελαν οι περισσότερες εξ αυτών να έχουν, γεννήθηκαν για να «υπηρετούν», όμως μετέφεραν με ένα ασύλληπτο τρόπο όλη την ιστορία του τόπου αυτού από γενιά σε γενιά και επιδίωξαν τα παιδιά τους να έχουν καλύτερες «τύχες» από αυτές.

Το έργο αντλεί υλικό από μαρτυρίες, τραγούδια και μνήμες της Αργιθέας και μετατρέπεται σε μια σύγχρονη θεατρική εμπειρία για την αντοχή, την εργασία, τον έρωτα, την απώλεια και τη μικρή, επίμονη ελευθερία. Η ιδέα του ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αργιθεάτικων Συλλόγων και του Δήμου Αργιθεας να συγκεντρωθεί αυτό το υλικό και να αποτελέσει έμπνευση για την δημιουργία μιας ξεχωριστής παράστασης αφιερωμένης στην εμβληματική μορφή της «ΑΡΓΙΘΕΑΤΙΣΣΑΣ ΜΑΝΑΣ» έχει ως σκοπό την ανάδειξη του πολυσήμαντου και πολυδιάστατου ρόλου της γυναίκας και ειδικότερα της μητέρας μέσα στην αργιθεάτικη κοινωνία, ρόλος που επηρέασε και τις επόμενες γενιές αργιθεατών, που ξενιτεύτηκαν από την Αργιθέα, μέσα από τις παραδεδομένες αξίες, διδαχές και αντοχές της μάνας αυτής, που η ζωή της υπήρξε για πολλές δεκαετίες «σκλαβιά». Μία μάνα οικουμενική σε ένα έργο που υπερβαίνει την τοπικότητα και αφορά τον κάθε θεατή. Η παράσταση επιχειρεί να δώσει φωνή σε όσες ζωές έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας, χωρίς εξιδανίκευση και χωρίς διδακτισμό — μόνο με παρουσία.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Η «Ευτυχία της Αργιθέας / Φτύχω η Αργιθεάτισσα» γεννήθηκε από την ανάγκη να ακουστεί μια ιστορία που δεν γράφτηκε στα βιβλία, αλλά έμεινε χαραγμένη στα σώματα.

Σκοπός μας δεν ήταν να φτιάξουμε ένα ιστορικό δράμα. Μας ενδιέφερε να φτιάξουμε έναν ζωντανό χώρο μνήμης. Έναν χώρο όπου η μουσική, οι φωνές, οι παύσεις και τα σώματα λειτουργούν σαν στρώματα χρόνου. Όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το συλλογικό επιστρέφει στο προσωπικό.

Η Ευτυχία δεν παρουσιάζεται ως ηρωίδα με τη συμβατική έννοια. Είναι μια γυναίκα που αντέχει. Που δουλεύει. Που σωπαίνει. Που κάποια στιγμή τολμά να φύγει και αργότερα αναγκάζεται να επιστρέψει. Δεν λυτρώνεται. Μαθαίνει όμως — και μέσα από τη σχέση της με την κόρη της επιχειρεί μια μικρή μετατόπιση: όχι να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να μην τον παραδώσει στην επόμενη γενιά, όπως τον βρήκε.

Η σκηνική γλώσσα βασίζεται στη συλλογικότητα. Οι ηθοποιοί λειτουργούν συχνά ως χορός, ως χωριό, ως μνήμη. Ο αφηγητής δεν εξηγεί· οδηγεί. Η μουσική δεν συνοδεύει απλώς — είναι οργανικό μέρος της δράσης. Οι εικόνες χτίζονται και αποδομούνται μπροστά στα μάτια του θεατή.

Δεν ζητάμε από το κοινό να κρίνει. Ζητάμε να σταθεί κοντά. Να ακούσει. Να αφήσει την ιστορία να δουλέψει μέσα του. Γιατί πιστεύουμε πως το θέατρο μπορεί ακόμα να είναι τόπος συνάντησης — όχι για απαντήσεις, αλλά για κοινή ανάσα.